วันจันทร์นี้เปิดเทอมแล้วอ่า ฮืออออออออๆๆ T-T

ชีวิตปิดเทอมมันกำลังจะจบลงแล้ววววว ถีงแม้ว่าปิดเทอมมันจะน่าเบื่อขนาดไหน

แต่ก็ยังไม่อยากเปิดเทอมอ่า เปิดเทอมเดี๋ยวก็ต้องเจอกับงานๆๆๆๆ และงาน

ไหนจะกิจกรรมอีกอ่ะ กีฬาสีอีก ยิ่งคิดยิ่งเศร้าวู้ยยยย

อีกอย่าง CD อัลบั้ม 3 ของดงบัง ก็เลื่อนวางขายไปเป็นเดือนหน้า เฮ้อออ

แล้วก็ไม่รู้ว่าตกลงดงบังจะมาไทยอีกรึป่าว เศร้าเจงๆ

คิดถึงยุนอ่า คิดถึงดงบัง ซักวันนึงเราคงจะเจอกันแหละน้า.ซักวัน

ก็ไม่รู้อีกนานแค่ไหน แต่ยังงัยก็จะไม่เปลี่ยนใจจากดงบังแน่นอน

เราเคยถามตัวเองนะว่า รักดงบังมากแค่ไหน ตัวเราเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน

แต่สัญญาว่าจะรักดงบังตลอดไป

คิดถึงครั้งแรกที่เห็นดงบัง ตอนแรกๆเราก็เฉยๆอ่านะ

แล้วไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะชอบนักร้องเอเชีย ไม่เคยคิดมาก่อน

ครั้งแรกเห็นที่ปกนิตยาสาร ก็คิดว่ามันหล่อตรงไหนวะ

ถึงทำให้เพื่อนเรามันบ้าได้ขนาดนี้ ต่อมาเพื่อนก็เอาซีดี

Rising sun มาเปิดในห้องคอม เห็น mv ครั้งแรกปิ๊ง max มั่กๆ

แต่พอดูไปดูมา ยุนเนี่ยแหละคือพ่อของลูกในอนาคต 55555

ตอนนั้นก็แค่ชอบเพราะหน้าตาดี ไปๆมาๆรู้สึกว่า ทำไมไอวงนี้ความสามารถ

มันเยอะจังว้า เต้นก็เก่ง ร้องเพลงเพราะอีกตะหาก

ก็เริ่มสืบเสาะหารูป บทความมาอ่านแระ พอได้อ่านบทความของดงบังนะ

รู้สึกว่ามันจะมีวงไหนอีกมั้ยที่รักแฟนเพลงได้ถึงขนาดนี้

รักออกมาจากใจ แล้วก็ไม่ต้องการอะไรตอบแทน

และนิสัยของสมาชิกทุกคนก็น่ารักเอามากๆ เลยทำให้เราบ้าดงบังมากขึ้น

ความจริงตอนแรกที่เราชอบดงบังอาจจะเป็นเพราะน่าตา

แต่สิ่งที่ทำให้เราบ้าดงบังนั้นมันมาจากข้างในของพวกเค้าต่างหาก

ตอนไปดูคอนเสิร์ตเราจำได้เราดีใจมากๆเลย ในใจคิดว่าคนที่เรารัก ที่เราเปิดดูเค้า

ใน CD ทุกวันเราจะได้เห็นตัวจิงแล้วนะ ถึงแม้มันจะเป็นแค่บัตร 700

แต่มันเป็นของขวัญที่ล้ำค่ามากๆ และเราก็ไม่มีวันจะลืมเลย

จำได้ว่าในคอนนั่งร้องไห้อยู่นั่นอ่ะ แต่ก่อนเราคิดนะว่า

มันจะมีหรอวะที่ดีใจจนร้องไห้เนี่ย แต่ตอนคอนเราเข้าใจแล้วว่าเป็นยังงัย

ร้องแหกปากจนไม่เป็นเพลง กรี๊ดเข้าไปทั้งๆที่วันนั้นเป็นไข้ไม่สบาย

แต่มันทำให้เราสนุกมากๆ และอยากจะกลับไปสู่บรรยากาศนั้นอีก...

เดือนกว่าผ่านไปแล้วหลังจากที่ดงบังมาไทย แต่ทำไมเราถึงรู้สึก

เหมือนผ่านไปเป็นปีๆเลยน้า ทำไมมันนานจัง เฮ้ออออ

ความจิงนี่มันก็เกือบปีนึงแล้วที่เราบ้าดงบัง แต่เรายังไม่มีโอกาสได้จับมือ

หรืออยู่ใกล้ๆเค้าซักครั้ง อยากจะทำของขวัญส่งไปให้ แต่ก็ไม่รู้จะส่งไปที่ไหน

ไม่รู้ว่าจะถึงมั้ย ความจิงเราไม่ได้หวังให้พวกเค้ารู้จักเรา

แค่เค้ารู้ว่ามีคนที่รักและคอยส่งกำลังใจให้เค้าอยู่ตรงนี้คนนึงก็พอแล้ว

หวังว่าซักวันนึงคงจะมีวันนั้นวันนั้นคงจะมาถึงเราบ้าง

วันนี้พอแค่นี้ดีกว่า ทำไมถึงรู้สึกหดหู่ยังงัยบอกไม่ถูก เฮ้ออ